Afscheid voor dierbaren

Sterven behoort net zo intens bij het mensenbestaan als geboren worden. Ieder mens wordt geboren, iedere mens sterft; de enige zekerheid in ons bestaan. Alle begin en einde zitten vol mysterie, gaan ons voorstellingsvermogen te boven. We hebben er niet genoeg woorden voor. Bij een afscheid kunnen we stamelen, te weinig zeggen of misschien te veel, nooit precies het juiste en voldoende, huilen, maar zwijgen mogen we niet. Laten we bij een afscheid spreken, hoe moeilijk dat ook is, omdat het nooit om zomaar iemand gaat, maar om een uniek en onvervangbaar dierbaar mens. Omdat het na de dood niet voorbij is, de dode leeft toch in ons voort?
  • Jacques Zuiderwijk


    Ter nagedachtenis (uitgesproken door Jacques)

    plaats op clubhomewijzig berichtverwijder bericht

    Wat had Pa het prachtig gevonden om u allen, zo'n groot gezelschap, te mogen toespreken! Hij had vast wel een mooi onderwerp gevonden dat u allen - van groot tot klein - zou hebben aangesproken.. Hij heeft vaker als lector of predikant op deze plek gestaan. Hij is vandaag echter zelf het onderwerp. Terwijl de hemel met ons meehuilde, probeerde ik achter zijn vrijwel nieuwe PC in zijn werkkamer vol met boeken, stapels papieren, volle dossiermappen, foto's.. het een en ander over hem op het scherm te krijgen, terwijl mijn zus Mary beneden de rouwenveloppen aan het beschrijven was met de gloednieuwe, nog niet gebruikte, vulpen van Pa en mijn broer Piet een smakelijke 4-persoonsmaaltijd van witlof met een saucijsje samenstelde. Ik had natuurlijk zonder enige moeite meer dan 10, meer dan 20 A-viertjes kunnen voltikken, want wat hij in zijn werkzame leven allemaal heeft gedaan is niet 1,2,3 verteld. Afgelopen maandagmorgen op weg naar zijn sterfbed in het ziekenhuis schoot er van alles door mijn hoofd. En bedacht dat hij het waarschijnlijk geweldig gevonden zou hebben als ik vandaag in zijn voetsporen het woord tot u zou richten. Er is veel, heel veel wat ik over hem zou kunnen vertellen. Maar daarvoor is dit uur van afscheid veel te kort. Dan maar in vogelvlucht en beseffen dat ik nog honderden dingen zal vergeten of niet heb geweten, want wie heeft een totaaloverzicht van het werkzame leven van mijn vader Jacques? Met elkaar, ieder voor zich, hebben we een stukje van ons leven, soms lang, soms kort, met hem gedeeld. We hebben allemaal onze ervaringen, herinneringen aan hem. Hoe hij, met zijn stem - nee, vooral met het woord, want hij kon zich ook schriftelijk zeer goed uitdrukken - hoe hij met zijn stem zijn stempel drukte op zijn aanwezigheid in welke omstandigheid/locatie, in welke werkgroep, commissie, overleg dan ook. En natuurlijk altijd keurig in het pak (stropdas en colbert). Hij was Meneer Zuiderwijk. Uiterlijk een krachtige persoonlijkheid, maar innerlijk soms fysiek zwak, maar hij hield zich groot, hoewel hij dat vaak achteraf letterlijk moest bezuren. Zijn lichaam liet hem vaak in de steek. Er zijn heel wat pijnlijke slapeloze nachten geweest, waarbij Ma vaak machteloos stond. Geestelijk is hij echter altijd sterk gebleven. Hij wist waar hij over sprak. Daar kreeg je vaak geen woord tussen.. Hij had zoveel interesses. Hij heeft zoveel gedaan, zoveel gezegd en geschreven. In de afgelopen twee jaar heb ik een bijdrage geleverd in het opruimen van zijn werkkamer; wat hij zelf door zijn handicap niet meer kon doen. Honderden papieren, metershoge stapels van allerlei bezigheden passeerden de revue. Pa wilde letterlijk afstand, afscheid nemen van voorbije zaken. In het begin duizelde het me enorm. Gaandeweg kreeg ik een beetje overzicht van de diverse werkterreinen waarin hij actief was geweest, maar ook waar hij dat nog steeds was, want ondanks dat hij o.a. vanwege zijn handicap al heel wat taken had moeten afstoten was hij na zijn revalidatieperiode weer volop actief. Een nieuwe Solo-scootmobiel bracht hem snel overal waar hij wilde. Hij had nog zoveel functies, had zoveel contacten, was stevig verankerd in een netwerk van mensen en organisaties op lokaal en regionaal niveau. Naast al zijn vrijwilligerswerk was hij er altijd voor iedereen die een beroep op hem deed, voor zoons of dochters, voor wie dan ook. Je hoefde maar te kic-ken of hij stond voor je klaar. Was het vroeger met de auto, zelfs met de scootmobiel ging hij vanuit Delft helemaal naar ons huis in Leidschendam of naar Rita's werk in Vlaardingen. Vorige week, na weer een langdurige bijeenkomst, ging hij in de spits op weg naar huis. Hij kwam ongelukkig ter val, raakte buiten westen, en moest van een zware hersenschudding herstellen in het ziekenhuis. Hij knapte daar vrij snel op, maar het braken vanwege de duizelingen zorgde voor ernstige maagklachten en een opnieuw opspelende maagzweer is hem waarschijnlijk fataal geworden. Hij heeft zondagnacht liefdevol afscheid kunnen nemen van Ma en is op maandagmorgen vroeg, toch nog onverwacht voor iedereen, ook het verplegend personeel, vredig ingeslapen. Binnen een paar uur waren we dan ook allemaal samen: zijn 8 kinderen rondom Ma, met natuurlijk ook wat zwagers dicht in de buurt. Morgenavond zouden we elkaar weer eens gezellig ontmoeten in Pa's favoriete Chinese restaurant. We zouden elkaar weer heel wat te vertellen hebben over onze afzonderlijke levens, met Pa en Ma als centraal middelpunt, maar het was ineens heel anders. Niet Pa als initiatiefnemer, als organisator, maar we stonden gezamenlijk - ieder met andere talenten - voor de opgave een waardig afscheid te regelen voor onze overleden vader. Alles speelt er op dat moment, in de afgelopen dagen (en de komende weken/maanden/jaren!) door ons heen. Wat hebben we toch veel met elkaar en met Pa meegemaakt. Ik herinner me bijv. dat ik achter hetzelfde grote eiken bureau waar ik dit memoriam heb geschreven - maar dan met een grote tikmachine - als puber samen met mijn vader een spannend en ook humoristisch vervolgverhaal "Chris als speurder" voor een wijkkrantje heb geschreven. Zo intens samen bezig met een tekst, op zoek naar het juiste woord, hebben we later niet vaak meer gedaan. Hij maakte zijn teksten en ik de mijne; ieder voor ons eigen werk en doelgroep.. Pa hield er van om met iedereen die hem dierbaar was samen iets te ondernemen. Er zijn voorbeelden te over. Natuurlijk met Ma, want die had haar eigen agenda, vooral in haar hoofd, en die wilde en kan niets vergeten. Aan ieder hoogtepunt in de familie moest aandacht besteed worden: verjaardagen, maar ook doop, eerste communie, vormsel, huwelijk en natuurlijk bij een overlijden.. En met zo'n grote familie vol ooms en tantes, broers en zussen, zwagers en schoonzussen, neven en nichten, kinderen en kleinkinderen; schoonzoons en schoondochter; en dan hebben we niet nog niet eens over al die vrienden en kennissen, zoveel relaties. was het meerdere keren per week raak en waren Pa & Ma weer ergens op bezoek. En dan natuurlijk uitbundig vertellen over wat hen bezighield; niet op de laatste plaats over het eigen gezin. Wat was Pa toch trots op zijn zoons en dochters; wat deze stuk voor stuk van hun leven hadden gemaakt. Hoewel hij dat niet altijd rechtstreeks vertelde, maar via via hoorde je dan zijn enthousiaste verhaal.. Hij deelde graag in hun interesses, zo ging hij bijv. regelmatig met Piet naar een beurs voor o.a. basketbalplaatjes, met Jeannet een weekendje Londen, met Mary naar een beurs voor uitbreiding van de vulpenverzameling (een passie die zij beiden deelden), met Lida naar Brugge en ga zo maar door. Hij kon zo intens genieten van kleine dingen, vond het heerlijk om anderen te verwennen, vond geven mooier dan ontvangen. Hij was altijd beschikbaar als er op hem een beroep werd gedaan. Actief bij de Katholieke Woningbouwvereniging St. Hippolytus schreef hij bij gelegenheid van het 75 jaar bestaan het boek "Van krot tot woongenot". In het afgelopen jaar heeft hij zelfs nog met slechts één vinger 28 A5-bladzijden samengesteld voor een kroniek over 50 jaar KBO Delft. Zijn hele leven stond in dienst van anderen. Zoals de Mensenzoon ooit zei: `Ik verzeker jullie, alles wat je voor één van deze minste broeders hebt ge-daan, heb je voor Mij gedaan.'' Want bij Pa was het altijd: Pro Deo: Voor God, voor niets. Maar hij stelde wel prijs op een stukje uitgesproken waardering, die er niet altijd is geweest, dus wat was hij trots toen hij 2 jaar geleden een koninklijke onderscheiding heeft mogen ontvangen!

    Naast allerlei aangegane verplichtingen ("Daar zorg ik wel voor") vond hij wonderbaarlijk genoeg altijd nog tijd om zijn gedachten te laten gaan over de zin van het leven. Zijn levensbeschouwelijke visie resulteerde het afgelopen jaar in een artikel dat hij wellicht vandaag als onderwerp gekozen zou kunnen hebben. Behalve dit bestand stonden er op zijn nieuwe PC nog enkele recente documenten over o.a. "Zinvol ouder worden", "Vriendschap" en "Laten we waardig afscheid nemen". Enkele zinsneden uit deze 4 documenten vindt u achterin uw boekje. Zoals gezegd: zijn agenda was al weer aardig gevuld. Donderdag 2 oktober stond er nog een werkconferentie "De Uitdaging" over vervoer voor mensen met een functiebeperking op het programma. Pa's agenda staat vol, maar Pa zal er niet meer bij zijn, zijn stem niet meer laten horen. Geen geschreven discussiestukken van zijn hand, geen openingstoespraken of vurige stelling-name in het debat tijdens overleg met diverse partijen. Zijn lichaam, zijn stem, zijn woord is er straks niet meer.. Maar hij is er natuurlijk nog steeds, zal er ook altijd zijn, in onze gedachtes, in ons doen en laten, in ons hart.. Of zoals mijn jongste zusje Rita het ooit aan Pa - prachtig op glas gegraveerd - heeft gezegd: "Pa, je bent er als ik je nodig heb, je vergeet je eigen zorgen. Je bent mijn steun en toeverlaat, bij jou voel ik me geborgen. Misschien zeg ik te weinig hoeveel ik dat waardeer, Maar jij bent van wie ik hou, iedere dag weer een beetje meer."

  • Herfst


    Herfst is de grote finale van de natuur
    voordat zij aan haar winterslaap begint.

    Lauren DeStefano  

Laatste toegevoegde foto's

moment..

Welkom bij Clubs!

Kijk gerust verder op deze club en doe mee.

Wat is dit?


Of maak zelf een Clubs account aan: